France Gall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
France Gall
Ilustracja
France Gall (1965)
Imię i nazwisko Isabelle Geneviève Marie Anne Gall
Data i miejsce urodzenia 9 października 1947
Paryż
Data i miejsce śmierci 7 stycznia 2018
Neuilly-sur-Seine
Gatunki Pop, Yé-Yé
Zawód piosenkarka
Aktywność 1963–1997
Wydawnictwo Warner Music, Universal Music
Powiązania Serge Gainsbourg

France Gall, właśc. Isabelle Geneviève Marie Anne Gall (ur. 9 października 1947 w Paryżu[1], zm. 7 stycznia 2018 w Neuilly-sur-Seine[2]) – francuska piosenkarka, zwyciężczyni konkursu Eurowizji 1965.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Eurowizja 1965[edytuj | edytuj kod]

W 1965 reprezentowała Luksemburg podczas Konkursu Piosenki Eurowizji w Neapolu. Wykonała wówczas piosenkę Poupée de cire, poupée de son, którą napisał Serge Gainsbourg. W latach 1966–1972 regularnie koncertowała w Niemczech. W 1987 nagrała dedykowaną Elli Fitzgerald piosenkę Ella, elle l'a, która stała się przebojem dyskotek i doczekała wielu coverów (m.in. Francis Cabrel, Kate Ryan, Alizée, Jenifer Bartoli, Natalia Szroeder).

Zmarła w wyniku komplikacji po zakażeniu spowodowanym chorobą nowotworową[3].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

  • Les Sucettes (1965)
  • Baby Pop (1966)
  • 1968 (1967)
  • France Gall (6 stycznia 1976)
  • Dancing disco (27 kwietnia 1977)
  • France Gall Live (live album, 9 listopada 1978)
  • Starmania (różni artyści) (16 października 1978)
  • Paris, France (19 maja 1980)
  • Tout pour la musique (10 grudnia 1981)
  • Palais des Sports (live album, 4 listopada 1982)
  • Débranche (2 kwietnia 1984)
  • France Gall au Zénith (live album, 4 lutego 1985)
  • Babacar (19 lutego 1987)
  • Le Tour de France 88 (live album, 7 listopada 1988)
  • Double jeu (z Michel Berger, 12 czerwca 1992)
  • Simple je (Débranchée à Bercy 93) (live album, 29 października 1993)
  • Simple je (Rebranchée à Bercy 93) (live album, 28 stycznia 1994)
  • Pleyel (live album, koncert odbył się w 1994 r., wydanie albumu – grudzień 2005)
  • France (29 marca 1996)
  • Concert public (live, Olympia 1996) & Concert privé (Concert acoustique TV M6 1997) (24 kwietnia 1997)
  • Best of France Gall (składanka, 15 czerwca 2004)
  • Évidemment (składanka, 7 października 2004)

Single[edytuj | edytuj kod]

  • „Ne sois pas si bête” Stand a little closer (październik 1963)
  • „N’écoute pas les idoles” (1964)
  • „Jazz à gogo” (1964)
  • „Laisse tomber les filles” (1964)
  • „Sacré Charlemagne” (1964)
  • „Poupée de cire, poupée de son” (1965)
  • „Attends ou va-t’en” (1965)
  • „Nous ne sommes pas des anges” & „L’Amérique” (1965)
  • „Baby pop” (1966)
  • „Les Sucettes” (1966)
  • „Néfertiti” (1967)
  • „Bébé requin” (1967)
  • „Toi que je veux” (1967)
  • „Le Temps du tempo” (1968)
  • „Y’a du soleil à vendre” (1968)
  • „24 / 36" (1968)
  • „Homme tout petit” (1969)
  • „Les Années folles” (1969)
  • „Baci, baci, baci” (1969)
  • „Zozoï” (1970)
  • „Les Éléphants” (1970)
  • „C’est cela l’amour” (1971)
  • „Chasse neige” (1971)
  • „Frankenstein” (1972)
  • „5 minutes d’amour” (1972)
  • „Plus haut que moi” (1973)
  • „La déclaration” (maj 1974)
  • „Mais, aime-la” (październik 1974)
  • „Comment lui dire?” (1975)
  • „Ce soir je ne dors pas” (kwiecień 1976)
  • „Ça balance pas mal à Paris” (z towarzyszeniem Michela Bergera) (czerwiec 1976)
  • „Musique” (maj 1977)
  • „Si, maman si” (październik 1977)
  • „Le meilleur de soi-même” (styczeń 1978)
  • „Viens je t’emmène” (marzec 1978)
  • „Besoin d’amour” (styczeń 1979)
  • „Il jouait du piano debout” (czerwiec 1980)
  • „Bébé, comme la vie” (październik 1980)
  • „Les Aveux / Donner pour donner” (duet z Eltonem Johnem, październik 1980)
  • „Tout pour la musique / Résiste” (październik 1981)
  • „Amor También (Tout le monde chante)” (maj 1982)
  • „Débranche” (6 kwietnia 1984)
  • „Hong Kong Star” (17 września 1984)
  • „Calypso” (4 lutego 1985)
  • „Cézanne peint” (20 maja 1985)
  • „Babacar” (3 kwietnia 1987)
  • „Ella, elle l’a” (24 sierpnia 1987)
  • „Évidemment” (7 marca 1988)
  • „Papillon de nuit” (12 września 1988)
  • „La chanson d’Azima” (20 marca 1989)
  • „Laissez passez les rêves” (29 maja 1992)
  • „Superficiel et léger” (12 października 1992)
  • „Les élans du coeur” (15 stycznia 1993)
  • „Mademoiselle Chang (live)” (6 maja 1993)
  • „Si, maman si (live)” (5 listopada 1993)
  • „Il jouait du piano debout (live)” (grudzień 1993)
  • „La négresse blonde (live)” (2 lutego 1994)
  • „Paradis Blanc (live)” (15 marca 1994)
  • „Les princes des villes” (14 listopada 1994)
  • „Plus haut” (15 marca 1996)
  • „Message personnel” (25 października 1996)
  • „Privée d’amour” (5 listopada 1996)
  • „Résiste (remix)” (14 lutego 1997)
  • „Attends ou va-t’en (live)” (15 maja 1997)
  • „Zozoï” (2003) – Ponowna publikacja oryginalnego tytułu z 1970 roku przez Jazzman Records
  • „La seule chose qui compte” (20 sierpnia 2004)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stewart Mason: Biografia France Gall na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-03-06].
  2. La chanteuse France Gall est morte (fr.). Le Figaro, 2018-07-01. [dostęp 2018-01-07].
  3. Jej piosenki rozpoznasz już po pierwszych nutach. Nie żyje jedna z najważniejszych francuskich artystek, „naTemat.pl” [dostęp 2018-01-07] (pol.).